Gölge Kadın

İNSAN İNSAN DERLER İDİ, İNSAN NEDİR ŞİMDİ BİLDİM… Ne de güzel söylemiş Muhyiddin Abdal… Her dinlediğimde "İnsan nedir?" diye sorguluyorum ve huzurla dinliyorum. Bestesi de bir o kadar mükemmel. İç dünyaya uçuruyor, farklı alemlere götürüyor. İnsan insan... İnsanlar o kadar bencil ve işe yaramaz ki. Var gibi, yanında gibi ama aslında çıkarlarının bittiği yerde yok olup gider gibi. Herkesin bir çıkarı var ve bunu aleni ya da gizliden elde etmeye uğraşırlar. Hayatta en çok üzüldüğüm ise insanları fazla “insan” yerine koymam. Oysa kimse haketmiyor. Bu sadece benim için değil eminim ki dünyadaki bir çok insan için geçerli. Bundan sonra  haketmeyen kimseyi insan koymamaya söz verdim kendime. İnsan ancak 30 yaşında akıllanmış oluyor. Ee tecrübe dediğin “yediğin kazıkların toplamı” değil midir? İnsan gibi olmanın anormal olduğu dönemde insanlık yozlaşmadı mı?  Herkes insanlık öldü diyor insan olmayı başarabilmiş gibi. Eskiye özlem duyuyor herkes. İnsanlar...

Yasanmasi imkansız gibi görünen basit şeyler bile insanda "tutku" ya dönüşür zaman geçtikçe. Onun için hirpalar durur kendini, sabredemez. Belki de haklıdır o insanoğlu, eğer yaşanma ihtimali düşükse ve tutku ise o hirpalamaya da değer. O insana "anı yaşa, gününün tadını çıkar" gibi teselliler bir kaç zımbırtı dan ibarettir. Tutku basit bir duygu değildir, insan onun karşısında diğer duygular kadar gelip geçici şeyler hissetmez. Onun acısını , eksikliğini iliklerine kadar hisseder. Bazen o kadar abartır ki insan tutkuyu ruhundan kurtulup ferahlamak ister , ağırlığını atmak ister beyninden , yüreğinden. Tutkularınizi yaşamanız dileğiyle 😉